مادربزرگ وقتی کودک بودم و با سر درون حوض خانه دلگشا مادر بزرگ می افتادم مادربزرگ با ملایمت دستش را از روی ایوان برایم تکان می داد بزرگ می شوی یادت می رودوقتی بزرگتر شدم و برلبه حوض نشستم شعر خواندم و آه کشیدم مادر بزرگ با ملاحت و آرامش از روی ایوان یک بوسه برایم پرتاب می کرد و به من می گفت زخمت جوش می خورد به ردش فکر نکن وقتی مادر شدم و کودکانم روی یخ حوض خانه اش سُرسُره بازی می کردند وقتی حوض دهان می گشود مادر بزرگ با ملایمت می گفت نترس دخترم زخم دوران خوشی این بچه ها داروی نا خوشی فردای آنهاستوقتی میانسال شدم وقتی از شدت ناباوری تا شدم و شکستم و بر زمین پخش و پلا شدم مادربزرگ نبود که به من بگوید افتادن به دست کسی که ذره ذره در کنارت عوض شده است سر زانوانت را زخمی نمی کند قلبت را پاره پاره می کند مادربزرگ نبود که به من بگوید به سرعت بلند شو خودت را جمع و جورکن چون اولین کسی که از رویت رد می شود همان کسی است که مسبب افتادن تو شده استمادربزرگ نبود که به من بگوید ننه جان سخت نگیر فقط مرگ است که علاج ندارد مادر بزرگ نبود که به من بگوید پیر می شوی یادت می رود !نسرین بهجتیدوستان نازنین در صورت تمایل صفحه اینستاگرام نسرین بهجتی را فالو کنیدnasrinbehjati + نوشته شده در پنجشنبه بیست و یکم دی ۱۳۹۶ساعت 18:57 توسط نسرین بهجتی |

خوشبختی گاهی یعنی اینکه تنورخانه ات دلش گرم باشد

و پشت پنجره برف ببارد آرام آرام

و تو دلت نخواهد هیچ چیز در زندگی تو عوض بشود !

نسرین بهجتی
به صفحه اینستاگرام نسرین بهجتی خوش آمدید
NASRINBEHJATI

برنو را از روی شانه های خشمگین شعرهای من بردار

به نام زندگی...

به نام شب خوش یلدا ...

به حُرمت کلام صله رحم

تا اطلاع ثانوی جنگ تعطیل است !